Marco is 10 jaar en heeft een licht verstandelijke beperking. Hij woont met zijn oudere broer thuis bij zijn vader. Op school gaat het goed. Marco gaat naar het speciaal onderwijs. De leraren zijn gewend om duidelijke instructies te geven zodat Marco snapt wat hij moet doen. Hij leert ook veel van zijn klasgenoten. Die moeten meestal hetzelfde doen, dus dan kan je het gewoon nadoen als je niet meteen begrijpt wat er van je verwacht wordt. Thuis gaat dat anders. Thuis heeft Marco snel ruzie; met zijn vader en soms ook met zijn oudere broer. Het maakt Marco erg verdrietig. Het gaat er heftig aan toe. Met deuren slaan, schelden, vloeken, schoppen. Laatst is er zelfs een televisie omgevallen, kapot. Niet expres, maar evengoed wel gebeurd. Als Marco kwaad wordt, kan hij zich niet beheersen. De kwaadheid heeft hem in zijn macht. Marco’s vader is via de huisarts bij Molendrift aangemeld. De vader zegt: ‘Er moet iets gebeuren, anders doe ik die jongen nog wat aan.’

Nog geen drie maanden later is de thuissituatie 180 graden omgedraaid. Marco heeft geleerd zijn boosheid te herkennen en hanteren. Marco’s vader en broer snappen hoe zij hem daarbij kunnen helpen. Marco begrijpt dingen die tegen hem gezegd worden niet snel. Hij heeft behoefte aan duidelijke en concrete opdrachten. Als iets moeilijk is, moet hij het stapje voor stapje leren. Alles in één keer is te veel. Dan snapt Marco niet waar hij moet beginnen en doet hij dus maar niks. Zo heftig als de ruzies waren, zo snel keerde de vriendschap en rust ook weer terug. Iedereen is opgelucht. Agressie kan ernstig overkomen en gemakkelijk escaleren, maar verdwijnt als sneeuw voor de zon als je de goede ingangen weet te vinden. Een dikke plus voor de vader, die op tijd aan de bel trok.