Fien is 19 jaar als ze in een zware fase van haar leven zit. Ze is eigenlijk overal bang voor, wat tot de nodige frustraties leidt. Haar ongenoegen uit ze op een heftige manier. Ruzies met haar ouders, ruzie met haar vriend op wie ze sterk leunt. Ze voelt zich afhankelijk, maar wil dat niet. Ze drinkt veel, blowt en steelt kleding in winkels. Als ze zich erg slecht voelt, snijdt ze in haar polsen. Zo voelt ze de pijn, letterlijk. Zo voelt ze in ieder geval iets. Ze gaat niet of nauwelijks naar school; de omgeving en de mensen beangstigen haar. Ze weet niet hoe ze er mee om moet gaan. Ze heeft hulp gezocht, maar heeft het gevoel dat haar begeleider niets van haar snapt. Ook daar leiden de gesprekken alleen maar tot ruzie. Het lijkt alsof iedereen tegen haar samenspant. Ze komt nauwelijks in beweging. Haar wereld wordt alleen maar kleiner, benauwd. De medicijnen die ze slikt lijken ook niet te helpen, denkt ze; weet ze eigenlijk niet. Haar hulpverlener verwijst haar door naar Molendrift

Inge is 11 jaar als ze bij Molendrift wordt aangemeld. Zij maakt poezengeluidjes en zingt liedjes in de klas, op de meest onverwachte momenten. Haar gedrag verstoort de lessen, tegelijk is zij niet aanspreekbaar. De juf kan op die momenten geen contact met haar krijgen. Inge valt steeds meer buiten de groep. De andere kinderen begrijpen haar niet en vinden haar maar ‘raar’.  Bij Inge is al eerder PDD-NOS vastgesteld, maar zij heeft hier nooit hulp voor gekregen. In contact met de ouders blijkt dat vader en moeder niet meer met elkaar praten. Zij leven samen in een huis, maar mijden elkaar volledig. Inge vertoont thuis ook problemen. De problemen daar zijn eigenlijk nog groter.